Buddies in the Final

Dit weekend gaat de tweede Schotse prijs worden verdeeld. De Challenge Cup (beker voor de Leagueclubs buiten de SPL) ging naar Dundee FC. Deze zondag gaat het om wie de opvolger van Celtic wordt in de League Cup. Rangers of St. Mirren? Met een beetje fantasie kun je zeggen dat het een Glasgow derby is, want Paisley is zowat vastgegroeid aan de metropool. Waar ze het bij Rangers als een verplicht nummertje beschouwen, zijn ze bij The Buddies al weken met deze beker bezig. Het zou voor de eerste keer zijn dat ze de League Cup winnen in Paisley. De SFA Cup staat al drie keer in de prijzenkast. Zowel in 1926, 1959 als 1987 wonnen ze die. Zelfs de Challenge Cup werd eenmaal gewonnen (2005), maar de League Cup dus niet. Eenmaal (in 1955/1956) werd de finale gehaald, maar die ging verloren tegen Aberdeen. Deze zondag een nieuwe kans.

Nutini v MacDonald

v

Vandaag werd de line-up bekend van Pinkpop en Paolo Nutini is een van de namen die daar komt spelen. Bij zo’n naam denk je meteen aan een Italiaan, maar Paolo is een Schot met een Italiaanse overgrootopa. Hij heeft ook een zwaar Glaswegian accent en is fanatiek fan van Celtic. De laatste muzikant uit Glasgow die op Pinkpop stond was Amy MacDonald. Toevallig genoeg een fan van Rangers. Amy stelde een keer een optreden uit, omdat ze nog te erg van slag was door het verlies van de titel in 2008. Diezelfde titel bezorgde Paolo juist extra veel zin om op te treden. Hij had alleen iets te diep in het glaasje gekeken en was duidelijk dronken. Beide artiesten zijn geboren uit 1987 en hebben ooit het aloude Caledonia gecoverd. Hieronder de versies van allebei, zodat iedereen zelf kan bepalen welke van de twee het beste is. Paolo the Bhoy of Amy the Ger.

Beiden zingen Caledonia

En ieder zijn eigen lied, zoals Herman van Veen zou zeggen

Section B: The Scottish Nazi’s

Het dubieuze logo van Section B

Lanarkshire, dat is de county (soort provincie) waar Glasgow ligt. Deze county is eigenlijk het Brabant van Schotland, want in totaal zijn er maar liefst negen leagueclubs die uit Lanarkshire vandaan komen. Buiten de vier Glaswegian clubs heb je namelijk ook nog Hamilton, Motherwell, Clyde, Albion Rovers en Airdrie United die hier vandaan komen. Clubs die vechten voor hun bestaan, want voor veel mensen uit Lanarkshire zijn er maar twee clubs die tellen. Op Motherwell na stelt het sportief allemaal niet zoveel voor. Vandaar dat er gecompenseerd moet worden door die clubs en Airdrie United heeft dat altijd op het vlak van hooligans gedaan. Voor zo’n kleine club heeft Airdrie een gigantische reputatie op dat gebied. Een portret van Section B, de casuals van Airdrie United.

Glaswegian Football Weekend

Voor het eerst ga ik een echt Glaswegian Football Weekend houden. Goed ik heb Celtic en Rangers wel vaker in één weekend gezien, maar dan speelden ze tegen elkaar. Ditmaal niet en zie ik ze op verschillende dagen. Eerst gaan we op zaterdag naar Aberdeen v Celtic. Het is nu al zeven wedstrijden geleden dat ik Celtic eens live zag winnen, dus dat mag wel weer eens gebeuren. Eerder dit seizoen werden de twee wedstrijden tegen de Dons gewonnen en van de laatste 21 ontmoetingen won Celtic er 19, maar reeksen zijn er om doorbroken te worden. Het was ook al lang geleden dat Falkirk niet verloor van Celtic (14 duels) en dat Dundee United won van The Bhoys (in 1999) en dat gebeurde ook. Ik reken dus minimaal op een punt voor Aberdeen. De volgende dag wordt mijn ontmaagding op Ibrox. Het is samen met Rugby Park van Kilmarnock de enige ground in de SPL waar ik nog geen wedstrijd zag. Ik ben blij dat ik een ticket heb voor het Hibs-vak, want het voelt toch gek aan om tussen de Gers te gaan zitten. Qua stadion lijken ze me allebei erg geslaagd, dus ik kijk er erg naar uit. Nu maar hopen dat het weer meezit en er geen wedstrijden afgelast worden.

Don “The Rhino” Kichenbrand

Don Kichenbrand

Rangers is lange tijd erg berucht geweest om haar weigering om katholieken een contract te geven. Dat embargo eindigde met een knal in 1989, op het moment dat ex-Celtic speler Mo Johnston door Greame Souness werd gecontracteerd. Johnston was niet alleen een ex-speler van The Bhoys, maar ook een fan van de gehate vijand. Een paar weken eerder had hij zelfs nog aangegeven dat hij weer terug zou keren bij zijn boyhood hero’s. Bij Nantes had hij het namelijk wel gezien en hij wilde terug naar de Schotse regen. Hij koos echter op het laatst voor het geld bij Rangers. Bij Celtic waren ze kwaad, maar bij Rangers waren ze ziedend. Verschillende fans van Rangers gingen naar Ibrox om sjaals te verbranden en seizoenkaarten te verscheuren. In de week erop stond er echter een verhaal in de Daily Record dat verschillende Gers letterlijk ziek maakte. Met chocoladeletters stond er op de voorpagina “I Was Rangers Secret Catholic“. Een van de befaamde spitsen uit het verleden – Don Kichenbrand – bleek namelijk katholiek te zijn. Het was een zwarte week voor het blauwe gedeelte van Glasgow .

Robbie Keane

Zal hij ook in de Hoops zo juichen?

Eindelijk is hij thuisgekomen. Al zo’n jaar of vijf wordt hij gelinkt aan Celtic, maar echt serieus werd dat nooit genomen. Maar als een donderslag bij heldere hemel is het nu toch echt waar: Keane is een Bhoy. Eindelijk mag Robbie de heilige Hoops aantrekken. De club waar hij als klein Dublins jongetje al fan van was. Met een achterstand van tien punten leek de titel al naar Ibrox te gaan, maar door deze aankoop kan het kwartje ineens de andere kant op vallen. Opportunisme is niemand vreemd en wedkantoor Ladbrokes heeft ineens Celtic als titelfavoriet genoteerd. Zelf ben ik ook wel een klein beetje enthousiast. Ik liep net hysterisch en naakt met een Ierse vlag door de straat heen. Ook al is het maar huur, dit lijkt Celtic zo’n geweldige boost te geven dat het negativisme rondom de club ineens is verdwenen. Het is afwachten hoe het uitpakt. De laatste drie shock transfer (Roy Keane, Thomas Gravesen en Craig Bellamy) hebben alle drie een verschillende uitkomst gehad. Wordt Keane inderdaad de verlosser? Als de titel nog gepakt gaat worden zal hij een mythische status krijgen. Tien punten nog te gaan.

The Murder of Third Lanark #2

Eergisteren ging Haarlem failliet. Verdwenen clubs hebben iets mythisch. Waarschijnlijk gaan de Roodbroeken dat op termijn ook krijgen, maar op het moment wekt de club bij mij nog niet de gevoelens op die een Crossing Schaerbeek, New Brighton Tower en FC Wageningen wel doen. Als ik die namen hoor zit ik onmiddellijk naakt achter de computer. Er is altijd een baas boven baas. Zo ook in dit geval. De mooiste verdwenen club in mijn ogen is een Schotse club. Een uit Glasgow zelfs (anders zou hij natuurlijk niet op dit blog komen ). Het onvolprezen Third Lanark. Wat een club was dat. De enige landskampioen uit Glasgow buiten de Old Firm. Het mooie is dat er nog een pelgrimage naar het voormalige stadion mogelijk is. Cathkin Park ligt er namelijk vredig bij in Zuid-Glasgow. Het is wat vervallen, maar met een beetje fantasie kun je nog voorstellen hoe het er ooit uitzag. Deel twee over deze club. Het einde van Third Lanark.

The Murder of Third Lanark #1

Vandaag ging Haarlem failliet. Verdwenen clubs hebben iets mythisch. Waarschijnlijk gaan de Roodbroeken dat op termijn ook krijgen, maar op het moment wekt de club bij mij nog niet de gevoelens op die een Crossing Schaerbeek, New Brighton Tower en FC Wageningen wel doen. Als ik die namen hoor zit ik onmiddellijk naakt achter de computer. Er is altijd een baas boven baas. Zo ook in dit geval. De mooiste verdwenen club in mijn ogen is een Schotse club. Een uit Glasgow zelfs (anders zou hij natuurlijk niet op dit blog komen ). Het onvolprezen Third Lanark. Wat een club was dat. De enige landskampioen uit Glasgow buiten de Old Firm. Het mooie is dat er nog een pelgrimage naar het voormalige stadion mogelijk is. Cathkin Park ligt er namelijk vredig bij in Zuid-Glasgow. Het is wat vervallen, maar met een beetje fantasie kun je nog voorstellen hoe het er ooit uitzag. Deel één over deze club. De opkomst van Third Lanark.

De drie façades

Zowel de stadions van Celtic, Rangers als Queen’s Park hadden vroeger een imposante voorgevel. Je wist meteen waar je was en het intimideerde de tegenstanders al bij aankomst. Helaas heeft de sloophamer een einde gemaakt aan de authentieke façades van Celtic en Queen’s Park. Van die laatste is niets meer over, terwijl je bij Celtic nog wel wat kunt zien als je in het stadion bent. De nieuwe voorkant is namelijk gedeeltelijk voor de oude gebouwd. Daarmee blijft alleen Ibrox nog over. Die staat op een lijst van beschermde monumenten, dus hopelijk kunnen we er nog lang van genieten.  Hieronder drie tekeningen van hoe de voorkanten er ooit uitzagen.

Hampden Park

Celtic Park

Ibrox

Andrew Watson

Andrew Waston

Queen’s Park heeft een rijke geschiedenis. Nog altijd is het na Celtic en Rangers de club met de meeste Scottish Cups in de prijzenkast. Maar liefst tien hebben de Spiders er op de planken, hoewel de laatste alweer afkomstig is 1893. Het geeft wel aan hoe sterk Queen’s Park was, door maar liefst tien van de eerste twintig finales te winnen. Geen wonder dat de club in die jaren een karrenvracht aan Schotse internationals had. In sommige wedstrijden waren zelfs alle elf de spelers afkomstig van de zwart-witte club. Misschien wel de opvallendste international van Queen’s Park was Andrew Watson. Niet alleen door zijn voetbalkwaliteiten, maar ook door het feit dat hij donker was en dan val je wel op tussen de rossige Schotten met hun witte benen. Vooral ook omdat dit in een tijd was dat er amper donkere mensen in Schotland rondliepen, laat staan een balletje trapten. Andrew Watson dus wel en is daarmee de eerste donkere Britse international. Om een of andere onverklaarbare reden is kleur – in tegenstelling tot religie – nooit een issue geweest in het Schotse voetbal. Terwijl in Engeland Viv Anderson pas eind jaren zeventig de eerste donkere international was, trok Andrew Watson al in 1881 voor het eerst het Schotse shirt aan.