The Murder of Third Lanark #2

Eergisteren ging Haarlem failliet. Verdwenen clubs hebben iets mythisch. Waarschijnlijk gaan de Roodbroeken dat op termijn ook krijgen, maar op het moment wekt de club bij mij nog niet de gevoelens op die een Crossing Schaerbeek, New Brighton Tower en FC Wageningen wel doen. Als ik die namen hoor zit ik onmiddellijk naakt achter de computer. Er is altijd een baas boven baas. Zo ook in dit geval. De mooiste verdwenen club in mijn ogen is een Schotse club. Een uit Glasgow zelfs (anders zou hij natuurlijk niet op dit blog komen ). Het onvolprezen Third Lanark. Wat een club was dat. De enige landskampioen uit Glasgow buiten de Old Firm. Het mooie is dat er nog een pelgrimage naar het voormalige stadion mogelijk is. Cathkin Park ligt er namelijk vredig bij in Zuid-Glasgow. Het is wat vervallen, maar met een beetje fantasie kun je nog voorstellen hoe het er ooit uitzag. Deel twee over deze club. Het einde van Third Lanark.

The Murder of Third Lanark #1

Vandaag ging Haarlem failliet. Verdwenen clubs hebben iets mythisch. Waarschijnlijk gaan de Roodbroeken dat op termijn ook krijgen, maar op het moment wekt de club bij mij nog niet de gevoelens op die een Crossing Schaerbeek, New Brighton Tower en FC Wageningen wel doen. Als ik die namen hoor zit ik onmiddellijk naakt achter de computer. Er is altijd een baas boven baas. Zo ook in dit geval. De mooiste verdwenen club in mijn ogen is een Schotse club. Een uit Glasgow zelfs (anders zou hij natuurlijk niet op dit blog komen ). Het onvolprezen Third Lanark. Wat een club was dat. De enige landskampioen uit Glasgow buiten de Old Firm. Het mooie is dat er nog een pelgrimage naar het voormalige stadion mogelijk is. Cathkin Park ligt er namelijk vredig bij in Zuid-Glasgow. Het is wat vervallen, maar met een beetje fantasie kun je nog voorstellen hoe het er ooit uitzag. Deel één over deze club. De opkomst van Third Lanark.

Andrew Watson

Andrew Waston

Queen’s Park heeft een rijke geschiedenis. Nog altijd is het na Celtic en Rangers de club met de meeste Scottish Cups in de prijzenkast. Maar liefst tien hebben de Spiders er op de planken, hoewel de laatste alweer afkomstig is 1893. Het geeft wel aan hoe sterk Queen’s Park was, door maar liefst tien van de eerste twintig finales te winnen. Geen wonder dat de club in die jaren een karrenvracht aan Schotse internationals had. In sommige wedstrijden waren zelfs alle elf de spelers afkomstig van de zwart-witte club. Misschien wel de opvallendste international van Queen’s Park was Andrew Watson. Niet alleen door zijn voetbalkwaliteiten, maar ook door het feit dat hij donker was en dan val je wel op tussen de rossige Schotten met hun witte benen. Vooral ook omdat dit in een tijd was dat er amper donkere mensen in Schotland rondliepen, laat staan een balletje trapten. Andrew Watson dus wel en is daarmee de eerste donkere Britse international. Om een of andere onverklaarbare reden is kleur – in tegenstelling tot religie – nooit een issue geweest in het Schotse voetbal. Terwijl in Engeland Viv Anderson pas eind jaren zeventig de eerste donkere international was, trok Andrew Watson al in 1881 voor het eerst het Schotse shirt aan.

The Maryhill Magyars

Na het Old Firm-geweld van de afgelopen week is het eens tijd om de andere Glaswegian clubs in de schijnwerpers te zetten. Te beginnen met Partick Thistle, die weer een redelijk seizoen draaien in de First Division. De club heeft sowieso altijd mijn bijzondere interesse gehad, omdat ik hen – in tegenstelling tot Queen’s Park, Third Lanark en Clyde – wel bewust heb meegemaakt in de SPL. Ik heb het ook altijd knap gevonden dat ze erin slaagden om als kleine club in Glasgow zich te handhaven tussen die twee grootmachten. De club richt zich vooral op mensen in de wijk en trekt toch altijd een respectabel aantal toeschouwers. Waar je over de functie van Queen’s Park als commercieel denkend persoon je vraagtekens kunt hebben, heeft Partick Thistle zeker een lokale functie.