De drie façades

Zowel de stadions van Celtic, Rangers als Queen’s Park hadden vroeger een imposante voorgevel. Je wist meteen waar je was en het intimideerde de tegenstanders al bij aankomst. Helaas heeft de sloophamer een einde gemaakt aan de authentieke façades van Celtic en Queen’s Park. Van die laatste is niets meer over, terwijl je bij Celtic nog wel wat kunt zien als je in het stadion bent. De nieuwe voorkant is namelijk gedeeltelijk voor de oude gebouwd. Daarmee blijft alleen Ibrox nog over. Die staat op een lijst van beschermde monumenten, dus hopelijk kunnen we er nog lang van genieten.  Hieronder drie tekeningen van hoe de voorkanten er ooit uitzagen.

Hampden Park

Celtic Park

Ibrox

Andrew Watson

Andrew Waston

Queen’s Park heeft een rijke geschiedenis. Nog altijd is het na Celtic en Rangers de club met de meeste Scottish Cups in de prijzenkast. Maar liefst tien hebben de Spiders er op de planken, hoewel de laatste alweer afkomstig is 1893. Het geeft wel aan hoe sterk Queen’s Park was, door maar liefst tien van de eerste twintig finales te winnen. Geen wonder dat de club in die jaren een karrenvracht aan Schotse internationals had. In sommige wedstrijden waren zelfs alle elf de spelers afkomstig van de zwart-witte club. Misschien wel de opvallendste international van Queen’s Park was Andrew Watson. Niet alleen door zijn voetbalkwaliteiten, maar ook door het feit dat hij donker was en dan val je wel op tussen de rossige Schotten met hun witte benen. Vooral ook omdat dit in een tijd was dat er amper donkere mensen in Schotland rondliepen, laat staan een balletje trapten. Andrew Watson dus wel en is daarmee de eerste donkere Britse international. Om een of andere onverklaarbare reden is kleur – in tegenstelling tot religie – nooit een issue geweest in het Schotse voetbal. Terwijl in Engeland Viv Anderson pas eind jaren zeventig de eerste donkere international was, trok Andrew Watson al in 1881 voor het eerst het Schotse shirt aan.